قهرمان يا پهلوان

معمولاً اينگونه عادت كرده ايم  كه در مسابقات , شخصي يا تيمي را كه بر حريف خود غلبه مي كند پيروز بشناسيم و اگر اين پيروزي در ميدانهاي رقابت تكرار گردد عنوان قهرمان را براي غالب منظور كنيم. اما واقعيت اين است كه نمي توان انتظار داشت كه اين پيروزي , پيروزي مادام العمر باشد. ندرتاً قهرماني داريم كه تا واپسين لحظات حيات , اين عنوان را همچنان حفظ كنند. بعلاوه اينگونه به نظر مي رسد قهرماني عنواني است كه فقط با غلبه بر حريف (كه شايد به اندازه كافي قوي نباشد و يا كاستي هاي پرورشي داشته باد.) حاصل نمي گردد , بلكه آنجا اين زورمندي ارزشمند است كه اين توانايي در ميدان هاي رزم گوناگون چون ميدان درگيري با خصم , خشم , هواي نفس و ستم نيز كارا باشد.

ياد جهان پهلوان تختي گرامي باد. او پهلواني آراسته به اخلاق و فضيلت بودكه در حكمت تربيتي اسلام , درس فضيلت آموخته بود.وي تا پايان عمر عنوان قهرماني راهم درميدان مسابقات وهم درميدان آزادگي وعزت نفس حفظ كرد وهمين آزادگي اوبود كه خشم رژيم اهريمن پهلوي را برانگيخت كه اكنون با پيشوند جهان پهلوان اورا ياد ميكنيم. ...

گر چه من درپانزده سال گذشته با چندين مربي تمرين كرده ام , هيچ يك از آنها در تمام زمينه ها   بي نظير نبودند , تمام مربيان كيفيت بسيار بالايي داشتند. برخي در آموزش ضربات پا , برخي در مبارزه و برخي در تكنيكهاي دست , برخي در توضيح تئوري و فلسفه مهارت داشتند و برخي مربيان بهتر قادر به تنفس و ايجاد انگيزه يا تلقين علايق بودند و به نظر بنده مربي كه مدعي داشتن تمام اين موارد و كليات ورزش رزمي مي باشد , مربي ايده آلي است , اما كسي نمي تواند خود را بدون نقص بپندارد.

زماني كه مربي تكنيكي را سهواً در كلاس اشتباه تدريس ميكند بايد جرأت آن را داشته باشد كه به اشتباه خود اعتراف نمايد و زماني كه هنر جو اشتباه مربي را به ايشان گفت , انكار نكند. آموزش مربي به هنرجو بايد در سطح توانايي و فهم او باشد و حدالمقدور در يك كلاس تمريني را مكرراً از هنرجو بخواهد تا تكنيك كاملاً در وجود هنرجو نشسته و در حافظه او محفوظ بماند. ...